မသိမႈ၏ အဆံုးစြန္

တ႐ုတ္ပညာရွိ သုခမိန္ႀကီး “တိန္းတီ”က ေျပာဖူးတယ္။ “မသိဘဲ သိသည္ထင္ျခင္းသည္ မသိမႈ၏ အဆံုးစြန္တည္း၊ ယုတ္မာသည္ကို ျမတ္သည္။ ထင္ျခင္းသည္ ယုတ္မာမွု၏ အဆံုးစြန္တည္း”ပါတဲ့။ မသိတဲ့သူေတြ၊ တစ္စိတ္တစ္ပိုင္း ေလာက္သာ သိတဲ့သူေတြဟာ သူတို့ကိုယ္သူတို့ အလြန္သိ၊ အလြန္တတ္တယ္လို့ တစ္ခါတစ္ခါ ထင္တတ္ျကပါတယ္။ စြန္ကို ေရာက္ေနတဲ့ သူေတြလို႔ ေျပာရင္ရပါလိမ့္မယ္။

မသိတာကို သိတယ္ထင္တာ၊ နည္းနည္းကေလး သိတာကို အမ်ားျကီး သိတယ္ထင္တာ၊ ရိုးတိုးရိပ္တိပ္ သိတာကို ရွင္းရွင္းလင္းလင္း သိတယ္လို့ ထင္ေနတာဟာ အလြန္ဆုိးပါတယ္။ လံုး၀မသိတာဟာ  အနၱရယ္မရွိေပမယ့္ မသိသလိုလို သိသလိုလိုေတြက အလြန္အနၱရယ္ျကီးပါတယ္။ ရိုးသားတဲ့စိတ္ကို အေျခခၿံပီး တစ္စိတ္တစ္ပိုင္းပဲ သိရင္တစ္စိတ္ပဲ သိပါတယ္။  ဆက္ၿပီးေတာ့ ေလ့လာရဦးမယ္လို႔ ၀န္ခံတတ္တဲ့ သူေတြဟာ တကယ္ပဲ သမာသမတ္က်တယ္။ တည္ၾကည္တယ္လို႔လည္း ေျပာႏုိင္ပါလိမ့္မယ္။

ဦးေႏွာက္ယိုစီးမႈလား ဦးေႏွာက္ဖြံ႕ျဖိဳးမႈလား

ျပည္တြင္းက ပညာတတ္ေတြ ႏိုင္ငံျခားထြက္သြားၿပီး အလုပ္လုပ္ၾကတာနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး အျပင္ အယူအဆ အမ်ဳိးမ်ဳိး ရႇိၾကတယ္။ တခ်ဳိ႕ကဒါဟာ ဦးေႏႇာက္ယိုစီးမႈ(brain drain) ျဖစ္တယ္။ ပညာသင္ၾကားေပးခဲ့ရတဲ့ မိခင္ႏိုင္ငံအတြက္ ႀကီးမားတဲ့ ဆံုး႐ႈံးမႈ ျဖစ္တယ္လို႔ သေဘာထားၾကတယ္။